بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ

و نوح، ما را خواند (و ما دعاى او را اجابت كرديم)؛ و چه خوب اجابت كننده‌اى هستيم!

وَ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ

و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهايى بخشيديم،

وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ

و فرزندانش را همان بازماندگان (روى زمين) قرار داديم،

وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

و نام نيك او را در ميان امتهاى بعد باقى نهاديم.

سَلامٌ عَليٰ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ

سلام بر نوح در ميان جهانيان باد!

إِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم!

إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

چرا كه او از بندگان باايمان ما بود!

ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ

سپس ديگران [دشمنان او] را غرق كرديم!

وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ

و از پيروان او ابراهيم بود؛

إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

(به خاطر بياور) هنگامى را كه با قلب سليم به پيشگاه پروردگارش آمد؛

إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما ذا تَعْبُدُونَ

هنگامى كه به پدر و قومش گفت: «اينها چيست كه مى‌پرستيد؟!

أَ إِفْكاً آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ

آيا غير از خدا به سراغ اين معبودان دروغين مى‌رويد؟!

فَما ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ

شما درباره پروردگار عالميان چه گمان مى‌بريد؟!

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ

(سپس) نگاهى به ستارگان افكند ...

فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ

و گفت: «من بيمارم (و با شما به مراسم جشن نمى‌آيم)!»

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ

آنها از او روى برتافته و به او پشت كردند (و بسرعت دور شدند.)

فَراغَ إِليٰ آلِهَتِهِمْ فَقالَ أَ لا تَأْكُلُونَ

(او وارد بتخانه شد) مخفيانه نگاهى به معبودانشان كرد و از روى تمسخر گفت: «چرا (از اين غذاها) نمى‌خوريد؟!

ما لَكُمْ لا تَنْطِقُونَ

(اصلا) چرا سخن نمى‌گوييد؟!»

فَراغَ عَلَيْهِمْ ضَرْباً بِالْيَمِينِ

سپس بسوى آنها رفت و ضربه‌اى محكم با دست راست بر پيكر آنها فرود آورد (و جز بت بزرگ، همه را درهم شكست).

فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ

آنها با سرعت به او روى آوردند.

قالَ أَ تَعْبُدُونَ ما تَنْحِتُونَ

گفت: «آيا چيزى را مى‌پرستيد كه با دست خود مى‌تراشيد؟!

وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ وَ ما تَعْمَلُونَ

با اينكه خداوند هم شما را آفريده و هم بتهايى كه مى‌سازيد!»

قالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْياناً فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ

(بت‌پرستان) گفتند: «بناى مرتفعى براى او بسازيد و او را در جهنمى از آتش بيفكنيد!»

فَأَرادُوا بِهِ كَيْداً فَجَعَلْناهُمُ الْأَسْفَلِينَ

آنها طرحى براى نابودى ابراهيم ريخته بودند، ولى ما آنان را پست و مغلوب ساختيم!

وَ قالَ إِنِّي ذاهِبٌ إِليٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ

(او از اين مهلكه بسلامت بيرون آمد) و گفت: «من به سوى پروردگارم مى‌روم، او مرا هدايت خواهد كرد!

رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

پروردگارا! به من از صالحان [فرزندان صالح‌] ببخش!»

فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ

ما او [ابراهيم‌] را به نوجوانى بردبار و صبور بشارت داديم!

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَريٰ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ ما ذا تَريٰ قالَ يا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ

هنگامى كه با او به مقام سعى و كوشش رسيد، گفت: «پسرم! من در خواب ديدم كه تو را ذبح مى‌كنم، نظر تو چيست؟» گفت «پدرم! هر چه دستور دارى اجرا كن، به خواست خدا مرا از صابران خواهى يافت!»

فَلَمَّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ

هنگامى كه هر دو تسليم شدند و ابراهيم جبين او را بر خاك نهاد ...

وَ نادَيْناهُ أَنْ يا إِبْراهِيمُ

او را ندا داديم كه: «اى ابراهيم!

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا إِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

آن رؤيا را تحقق بخشيدى (و به مأموريت خود عمل كردى)!» ما اين گونه، نيكوكاران را جزا مى‌دهيم!

إِنَّ هٰذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ

اين مسلما همان امتحان آشكار است!

وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ

ما ذبح عظيمى را فداى او كرديم،

وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

و نام نيك او را در امتهاى بعد باقى نهاديم!

سَلامٌ عَليٰ إِبْراهِيمَ

سلام بر ابراهيم!

كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم!

إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

او از بندگان باايمان ما است!

وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ

ما او را به اسحاق- پيامبرى از شايستگان- بشارت داديم!

وَ بارَكْنا عَلَيْهِ وَ عَليٰ إِسْحاقَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِما مُحْسِنٌ وَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ

ما به او و اسحاق بركت داديم؛ و از دودمان آن دو، افرادى بودند نيكوكار و افرادى آشكارا به خود ستم كردند!

وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَليٰ مُوسيٰ وَ هارُونَ

ما به موسى و هارون نعمت بخشيديم!

وَ نَجَّيْناهُما وَ قَوْمَهُما مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ

و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات داديم!

وَ نَصَرْناهُمْ فَكانُوا هُمُ الْغالِبِينَ

و آنها را يارى كرديم تا بر دشمنان خود پيروز شدند!